Er zat gelukkig nog leven in; aanraken in zo’n situatie kan desastreus zijn voor het jonge dier.Hans heeft het diertje wat water toegediend en daarna kwam onze wedstrijdleider ( Bert) in actie .Marshall gebeld, greenkeepers erbij gehaald , onze opperjachtmeester Driekus Heij om raad gevraagd , de dierenambulance gebeld etc..

Uiteindelijk huppelde het hertje de bosjes in en hebben we dat stuk rough met paaltjes als GUR aangemerkt om  het niet te storen.Het goede nieuws kwam wat later op de dag door : Piet Snippe en Bink van Walsum zagen het moederhert via hole 5, 4, 12 en 3 richting kalfje snellen. Omdat er golfers op hole 17 liepen week het  uit naar de eiken op de helling van hole 18. Inspectie door Driekus en zijn hond in de vroege vrijdagochend leerde dat het beestje verdwenen was. Laten we hopen dat het goed is afgelopen en dat Hansi of Berti, zoals wij het hertje naar de vinders genoemd hebben, het zal redden op en rond onze mooie baan.

Toevoeging Marco Blom:
We weten het waarschijnlijk allemaal wel: om een reekalfje te laten overleven is het van het grootste belang dat het met rust wordt gelaten, en het vooral NIET wordt aangeraakt. Zodra er een mensen-lucht aan zit wordt het door de moeder verstoten en is overleven uitgesloten. Hoe goed u het ook bedoelt: door water of iets dergelijks te geven helpt u het beestje naar de hemelse velden. Een jong zoals dit loopt nu eenmaal een beetje wankel en lijkt hulpbehoevend, zo helemaal alleen. Maar het is niet zielig; omdat de moeder het in de gaten houdt. Het wordt pas een zielig verhaal als wij mensen ons ermee gaan bemoeien.

Waarschijnlijk heeft de rust in de baan als gevolg van de hoosbui van afgelopen maandag een reegeit doen besluiten om haar kalf op hole 17 te werpen. Tijdens het rondje golf afgelopen woensdag van de greenkeepers met de baancommissie (en bestuursleden) zagen we de geit richting green 6 rennen. De volgende dag tijdens de herenwedstrijd werd ondergetekende gebeld door de kok van De Hofmeester dat er een jong reetje was gesignaleerd. Of de greenkeepers even wilden gaan kijken…..

En daar lag inderdaad een slaperige Bambi in de semi-rough te luieren. Na enkele onbeholpen pogingen slaagde het beestje erin op te staan en naar de beschutting van de struiken te waggelen. Tot nu toe zijn er geen tekenen die erop wijzen dat het kalfje zijn ontdekking niet heeft overleefd. Moeder werd vrijdag nog in de baan gesignaleerd. Mocht u in de toekomst weer getuige zijn van zo’n bijzonder moment, weet dan wat NIET te doen. Geniet ervan maar houdt afstand.

En laten we trots zijn op de baan waar niet alleen zo nu en dan grote rust heerst, maar die kennelijk ook voldoet aan de eisen die een reegeit aan de natuur stelt om daar haar kalf aan toe te vertrouwen. Ons predikaat GEO – of zo u nog wilt Committed to Green – waardig!